Er was eens een frituur, ergens in het land. En de eigenaar dacht ik ga het eens anders doen. De gevel in een mooi rood schilderen en bij wijze van spreken de menukaart er op zetten. Een mooi geheel, opvallend maar niet té, en het rood past mooi bij de huizen van rode baksteen in de omgeving. Creatief, aansprekend en anders. Ja, anders, dat zeker. En dat viel ook één iemand op die het ongehoorde ging melden aan de commissie, en de commissie ontfermde zich over het ongehoorde gebeuren en vond dat dat werkelijk niet kon. Een definitieve beslissing moet nog komen. Er zijn ondertussen meer dan 400 handtekeningen verzameld van buurtbewoners die de rode gevel wel mooi vinden, maar ja. De kans is groot dat de gevel in zijn oorspronkelijke toestand teruggebracht moet worden. Leve de eentonigheid, leve de standaard! Je moet ook en vooral tegen kleine veranderingen resoluut optreden, anders is het einde zoek. En zo leefden ze nog lang en gelukkig.

Bron: PZC

Eigenlijk was ik op speurtocht naar een hart op straat, een leuk project van Karin Ramaker. Af en toe lukt het mij eentje te vinden omdat ik dan goed kijk, attent ben, gefocusseerd. Deze keer vond ik geen hart, maar wel dit plaatje achter een raam en ik dacht aan ‚kunst op straat‘ of iets dergelijks. In ieder geval moest ik er een foto van nemen. Wellicht komt er later nog een verhaal bij.

Vandaag had ik een afspraak en niet zomaar een afspraak… Enkele maanden geleden, ik denk dat het even na de grote vakantie was, las ik op de site van Selma Noort dat ze zich in een winkeltje in Leiden ging vestigen om een ruimte te hebben voor een permanente tentoonstelling van haar schilderijen, want ze schrijft niet alleen kinderboeken…
Vandaag hadden we in haar winkeltje afgesproken en voila, hier is die dus:

Selma had vandaag de herfstetalage ingericht, uiteraard bekroond met een mooi herfstschilderij en als je goed kijkt zie je op de voorgrond ook al een kleine vilten sinterklaas.

Het was een warme ontvangst. Ik mocht kennis maken met een hartelijke en open kunstenares en schrijfster die gepassioneerd en kritisch over het schrijverschap kon vertellen, ook nog na een drukke kinderboekenweek met een volle agenda. Een vrouw met een sprankelende gedrevenheid en een hoofd vol van ideeenkronkels. Naast een nieuw voorleesboek werkt ze aan plannen voor een voorleesworkshop voor ouderen… ik vind het een geniaal plan en kan alleen maar hopen een workshop van haar ook hier bij ons in het mooie Zeeland wordt gehouden.

De ontmoeting met Selma Noort was voor mij bijzonder en onvergetelijk. Dank je, Selma!

Vandaag was het feest op het Abdijplein ter Middelburg. Het Zeeuws Museum vierde zijn 50e verjaardag. Ze hadden prachtweer besteld en overheerlijke taart voor hun supervolgers. Er viel van alles te beleven, binnen en buiten het museum. Er stond een platenbus waar je of gezellig kon zitten of kon dansen. Je kon taarten versieren of gewoon opeten. Vanaf 14.00 was er door Claudia een tweetup georganisseerd. Een weblogloop langs de Zeeuwse kust had ik al eens meegemaakt, een museumtweetup nog nooit eerder… best spannend als je mensen voor het eerst in het echt ontmoet die je tot dan alleen van twitter kende. Sommige herken je onmiddellijk op basis van hun ava, weer andere blijk je allang te kennen, maar je wist niet dat zij het waren achter een bepaald account. Vandaag zag ik er een heleboel mensen rondwandelen en genieten die ik ook regelmatig in mijn TL zie, en dat gaf het feestje toch een heel bijzondere karakter. Ik heb ervan genoten. Een glaasje prosecco leek mij een gepaste afronding van deze geslaagde tweetup. De vriendelijke dame van het museumcafe vond dat ook, glimlachend zei ze tegen mij:‘ Ja, twitteraars houden wel van een borrel‘ waarop ik zei:‘ Dat is zeker waar, en dan zeggen ze meestal *plop*‘ Proost Zeeuws Museum!

Twee dagen geleden las ik een mooie blogpost van Peter de Kock over ‚misplaatste loyaliteit‘, een stukje dat heel herkenbaar voor me was en nu al twee dagen in mijn hoofd rondspookt.
Peter beschrijft open en vanuit zijn gevoel het proces van veranderen en groeien. Je bent niet dezelfde die je jaren geleden was, en je blijft ook niet dezelfde die je vandaag bent of die je je vandaag voelt. Als er geen ingrijpende dingen in je leven gebeuren is het een geleidelijk, stil, kalm verlopend proces, maar desalniettemin gebeurt het… Je wordt je er ineens van bewust als je merkt dat je werk, mensen waar je mee omgaat, de kleren die je draagt, dingen die je als vanzelfsprekend doet en denkt je opeens niet meer passen. Je hebt een fase afgesloten, je bent gegroeit, je wilt en je moet verder. Naast een bevrijdend gevoel is er haast altijd ook een gevoel van onzekerheid. Het is pijnlijk om afscheid te nemen van een vertrouwde situatie. En pijnlijk zijn vaak ook de reacties uit je omgeving. ‚Je bent op de vlucht… je bent ondankbaar… je kiest het onzekere voor het zekere… ‚ De mechanismen van afweer en sociale controle zijn talrijk. En dan nog, als het jouw tijd is om verder te gaan moet je alleen op jezelf en in jezelf vertrouwen. Wie jou kent en wie werkelijk om je geeft zou zeggen ‚je moet doen wat je moet doen‘.

Je hebt van die mensen die geboren levenskunstenaars zijn, mensen die op een betoverende manier ‚anders‘ zijn. Vrienden van mij zijn nu al tien maanden op reis naar de meest exotische plekken op aarde en in principe op reis naar zich zelf. Regelmatig sturen zij reisverslagen met prachtige foto’s. Iedere keer dat ik zo’n update ontvang is het feest. Mijn vriend is een geweldige verhalenverteller, hij schildert met woorden de mensen, de kleuren, de natuur, het licht en de geuren van plaatsen waar ik nooit ben geweest. En ondanks het feit dat hij niets beschrijft wat ik herken raakt het me diep en ontroert het mij keer op keer. En keer op keer betrap ik me eventjes erbij dat dat wat ik lees voor een moment echter, realistischer wordt dan wat om me heen is. En omdat ze op vreemde plaatsen vertoeven kijken ze anders naar ons leventje hier. In een laatste update stond:

De NWO, De Nieuwe WereldOrde, het is jammergenoeg geen fantasie van doemdenkers gebleken..en de Indiers vinden het allemaal schitterend. Een nummer, twee vingerafdrukken, ’n irisscan, nog wat prive-informatie uit facebook en Google erbij en je hebt nr 510856319 volledig in kaart gebracht, z’n netwerk incluis. Het systeem werkt perfect. Het is zelfs zo dat ik, met stomheid geslagen in het eerste beste emailcafe in Calcutta voor geregistreerd gebruik, gewoon mijn vingerafdrukken heb laten inscannen. Om over de doorlichtpraktijken op airports nog maar te zwijgen. Ik moet als ik op Schiphol met mijn benen wijd en armen omhoog in zo’n bodyscan sta nog wel’s terugdenken aan het reizen in de jaren 80, waarin je de bewaker op een doorsnee Griekse luchthaven eerst moest wakkerschudden om je paspoort te laten controleren. Als ik teveel nadenk over een wereld die er zo gaat of waarschijnlijk al uitziet, zou ik mezelf met mijn rebelse geest het liefst willen terugtrekken in een grot ergens aan de Noordkant van het Annapurna-massief…mijn eigen revolutie, niet om de wereld te verbeteren, maar om uit de klauwen van het beest te blijven. Het beest dat zelfs onze geest probeert te kolonialiseren, het nakijken geven….mij zul je niet krijgen…Best een ingewikkelde strijd natuurlijk, en ik zie om me heen dat de mensheid faalt en in slaap is gedommeld. Media, Soapseries, Wifi, GSMstraling, Spraytechnieken, eventuele HAARP wil ik nog niet eens aan denken, ‚Hou ze dom, geef ze brood en geef ze Spelen‘ zou Julius Ceasar zeggen. Allemaal foefjes van de Illuminatie om onze vrijheidslievende geest te bedwingen en te bedwelmen, stel je voor dat we met z’n allen ineens achter de waarheid van het bestaan komen, en de leugens die ons door kerk en staat zijn ingeprint gaan doorzien.

BAM! Daar zit je dan even, achter je computer, met de timeline van je twitteraccount open en op de achtergrond het gelijkmatige ‚pling pling‘ geluid van binnenkomende berichten. En dan kijk je even naar jezelf en dan vraag je je toch serieus af ‚wat doe ik eigenlijk?‘ Het is goed om af en toe eens wakker geschud te worden ook al duizelt het je dan een heel klein beetje.